Het gras aan de overkant (of bij dat andere Facebookprofiel) is altijd groener

Het gras aan de overkant (of bij dat andere Facebookprofiel) is altijd groener

Nadat ik mijn blog plaatste over ‘Mijn prins zit vast in een boom’, heb ik veel vragen en opmerkingen gekregen over mijn liefdesleven. Afijn, er is in ieder geval veel over gesproken en veel over gediscussieerd. En na die gesprekken ben ik eigenlijk van mening dat we met z’n alle veel te veel willen in een te korte tijd. Want als we eenmaal die ene leukerd hebben, dan vinden we het niet meer leuk, wordt het te moeilijk of we missen toch iets van een ‘klik’. Maar wat is die desbetreffende klik die je met iemand moet hebben? En wanneer weet je wanneer je echt voor iemand moet gaan of niet? Of dat het maar alleen leuk was voor die ene avond?

Het antwoord is: te veel keuze. Vroeger zat je vast aan een bepaald geloof of sociale klasse en daaruit mocht je dan iemand ‘uit kiezen’. Dat was simpel. Nu word je overspoeld met aantrekkelijke Facebookprofielen met charmante foto’s en spannende status-updates. Niemand heeft nog zin en tijd om even lekker ouwerwets te flirten in de kroeg en achter je schermpje van links naar rechts swapen is veel makkelijker. Je weet binnen 10 seconden of iemand gezellig is, van reizen houdt, een kinderwens heeft of gewoon een beetje wilt flierefluiten. Je kunt meteen zien of-ie knap is en of-ie niet te dik is als je zijn gewicht vergelijkt met hoe lang hij is. Dan zouden we ‘hem’ zo moeten tegenkomen toch? Nee dus. Er wordt zelfs voorspeld dat in 2050 alle jonge, hoogopgeleide vrouwen allemaal singel zijn. Wat doen we dan toch verkeerd?

In het tijdschrift Glamour (september 2014) staat een heel mooi artikel geschreven door Maartje Laterveer. Omdat ik het geheel eens ben met Maartje, citeer ik een aantal alinea’s uit haar stuk Slow Love.

Te veel keuze is funest
“Ja, we willen te snel en te veel”, zegt psychotherapeut Marcellino Lopez. Hij is gespecialiseerd in liefde en schreef samen met online-datingexpert Eric Klaassen het boek ‘Liefde in tijden van Facebook’. “De conclusie van dat boek is eigenlijk dat we het minder goed doen dan onze ouders”, vertelt hij. “We verwachten te veel van de liefde”. Ook dat is logisch, want “we zijn vrijer dan ooit om de liefde te beleven zoals we willen. Er is geen noodzaak om meer te trouwen en bij elkaar te blijven, en we hebben veel meer keuzemogelijkheden.

Met name de laatste is nu juist het probleem. We koesteren onze keuzevrijheid als een groot goed, maar uit onderzoek wijst uit dat hoe meer keuze we hebben, hoe ongelukkiger we worden. Vooral in de liefde. Hoe meer keuze, hoe meer we kijken naar oppervlakkige dingen als uiterlijk, succes, status. Dingen die er uiteindelijk niet toe doen. De knapste man met die ene goede baan is niet per se leuker dan die man die misschien kleiner is dan 1.80, maar met wie je onwijs kunt lachen.”

Of die knapperd nou inderdaad leuker is of niet, zul je zelden weten. Vaak ben je al teleurgesteld voor je er echt achter kunt komen. Vaak vinden mensen heel gauw iemand leuk, wat vaak geheid leidt tot teleurstelling, natuurlijk, want die iemand is nooit zoals we denken.”

En teleurstelling in tijden van Facebook betekent: misschien moeten we maar weer eens verder shoppen. Hoe meer keuze, hoe meer we twijfelen, want we zien continue het gras van de buren. En op Facebook lijkt dat altijd groener.”

Grote Liefde
En dan is er nog die ‘klik,’ dat ene toverwoord. Iedereen is op zoek naar die ene klik waar het uiteindelijk allemaal om schijnt te draaien. Maar wat is die klik eigenlijk? Volgens filosoof Jan Dorst, schrijver van het boek ‘Het romantisch misverstand’, is die klik typisch zo’n element van onze romantische opvatting van liefde die meestal niets met liefde te maken heeft. “De hefstigste klikken zijn vaak biologisch”, zegt hij. “We zijn zo gewend dat meteen als liefde te interpreteren, maar dat hoeft helemaal niet. Dat kan het wel worden, maar dat hoeft niet zo te zijn. En soms komt een klik veel later pas. En kan ook liefde uit vriendschap voortkomen. Of na jaren van onverschilligheid, dat je opeens een collega in een ander licht ziet. We hebben soms zo’n overhaaste eis dat het meteen raak moet zijn. Maar je loopt misschien een grote liefde mis als je de tijd niet neemt.”

Die grote liefde heeft misschien minder met romantiek te maken dan we graag willen geloven, denkt Drost. “Romantiek en liefde zijn twee verschillende dingen. Veel mensen in onze tijd lijden aan een romantische manier van denken over liefde, die ervan uitgaat dat liefde iets is wat je overkomt. En als die prins op het witte paard er dan is, dan is het een teken van een goede relatie dat het vanzelf gaat. Alsof het een soort lotsbestemming is dat twee mensen bij elkaar komen, omdat ze bij elkaar horen.” Maar ook dat is een recept van teleurstelling. Dat weet ik, en dat weet Drost ook. “Veel relaties lopen vast omdat mensen niet kunnen omgaan met het feit dat er ook problemen kunnen zijn, terwijl je bent met iemand met wie je het heel goed zou kunnen hebben. Dan zijn we verbaasd: hoe kan het nou dat ik me bijvoorbeeld eenzaam voel? Of dat we het soms echt niet eens kunnen worden? Hoe kan het dat het gevoel een tijdje weg is?”

Zappend door het leven
“Het gekke is,” zegt Drost, ‘romantiek lijkt te gaan over de ware liefde, maar eigenlijk is het een verkapte vorm van egoïsme. Ik citeer graag de Franse filosoof Levinas: ‘Een voorwaarde voor een liefdesrelatie is dat je met z’n tweeën bent, en dat een ander daarin een ander is’. Een waarheid als een koe- je oma zou hem kunnen oplepelen. Maar het feit dat iemand dat moet opschrijven, is een teken dat we totaal gericht zijn op een eenwording en samensmelting.

Op een egoïstische manier van denken over liefde. Want wie is die ideale liefde? Iemand die voldoet aan jouw plaatje, aan jouw idealen en verwachtingen. Maar dan gaat het alleen om jou. In die zin passen romantiek en deze tijd goed bij elkaar, want we leven in een individualistisch tijdperk, waarin we toch vooral onze ruimte op moeten eisen en moeten  onze toegeven behoeftes. Maar romantiek en individualisme vormen een gevaarlijk huwelijk. Want liefde is totaal iets anders dan dat. Liefde vergt ook vaardigheden om met iemand anders samen te leven. Om ertegen te kunnen dat iemand het niet met je eens is, andere plannen heeft dan jij. Het vermogen om te luisteren en je eigen belangen even opzij te zetten. Liefde betekent ruimte bieden aan iemand anders, ook aan dingen die jou niet bevallen. Dat gaat niet vanzelf.

Maar dingen die de moeite waard zijn, gaan meestal niet vanzelf. Moeilijke boeken zijn vaak ook leuker dan een boeketreeksje. En ingewikkelde films zijn vaak ook lonender dan een feelgoodfilm. Waarom zou je dan zappend door het leven gaan als je ook samen een mooie film kunt maken?”

Nu ik het artikel van Maartje lees stellen weer hoopvolle boeren zich voor bij Boer zoekt Vrouw, in de hoop toch die grote liefde te kunnen vinden. Liefde die je op zijn kop zet, die je vrolijkheid en warmte geeft. Maar ook liefde die je verdrietig en boos maakt. Mijn grote liefde zit nog vast in die ene boom, want zoals je weet is hij een verwend bomenklimmer. Of ik ben hem nog aan het leren kennen, ik heb namelijk liever een moeilijk boek dan een sappig dun romannetje.

BRON:
Maartje LaterveerGlamour, september ’14 (blz 93 t/m 96). G+J Uitgevers.

Volg Maartje
Website: Maartjelaterveer.nl
Twitter: @Mlaterveer

Volgende bericht:
Vorige bericht:
Dit artikel is geschreven door
Fleur

Blond haar en blauwe ogen en daarmee is het meeste wel gezegd. Lijkt meer op Bridget Jones dan ze zou willen, inclusief haar voorkeur voor foute mannen en comfortabel ondergoed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>